شب شد ه است و روزگار در چرخش معیوبی روزهایش تاریکتر از شبهایش شده است... من از شب ها بیشتر لذت می برم تا صبح॥صبح دلگیر است و "ابر خاکستری بی باران" آسمان ، این قدیسه ی پاک را به چنان سیاه کاره ی دوره گردی تبدیل می کند که به هر کس به چشم انتقام می نگرد...سقف آسمان زیر زمین می افتد و خدا از آسمان هجرت می کند...

اما شب ها آسمان بلند تر می شود و شاید خداوند خدا بر جای قبلی اش دوباره می نشیند و در تاریکی به زخم خوردگان آن" سیاه کار سفید و و نورانی" می نگرد ...

خدایا، سکوت تو دلگیر است و من انگار یعقوب یوسف گم کرده ای می شوم که بر چاه خالی فریاد می زند و هیچ چیز جز صدای خود نمی شنود...خدایا...جوابم را بده...به کدامین نام تو را باید خواند، ای پاک ترین.... ای مهربان و ای آزاد ...


خدای من، صدایم را می شنوی... می دانم شب که می شود آسمان را جانی دوباره می بخشی و در جدالی پیوسته براین دونان که سقفش را به اعماق زمین بردند ، می تازی...
خدای من...
خدای مهربان من...صدای من از گلویم بیشتر اوج نمی گیرد...در همان نقطه ی اوج می میرد و خاموش می شود...خدایا...

خدای من...

من با تو بیگانه نیستم... من قطره ای از توام که در این خشکی روز به روز کمتر می شوم...لااقل جانی دوباره بر من بخش...
نگذار از تو خالی شوم ॥
خدایا ...
کمک کن...خدای من