در این شب سیاهم گم گشت راه مقصود

اتفاقات گیج کننده ای می افتد... من دچار حس های غریبی شده ام... من بعضا از همنوعان و دوستان نازنینم بیزار می شوم... مثلا اینکه چرا اینها این قدر بی هیچ دغدغه ای زندگی می کنند؟ اینکه بحث سیاسی می کنند اما وقتی کار به مقام معظم می رسد دیگر می گویند نه !!! خب حتما ایشان چیزی می داند که این طوری می کنند.

من به شدت بعد از این اتفاقات نگرانم... و یاد روزهای پر التهاب چهارده سالگی ام می افتم که سوالات من وقتی به "خدا" می رسید به من می گفتند ما نمی توانیم او را بفهمیم... حتما حکمتی دارد.. آن روزها تنها موجود پیچیده ی غیر قابل فهم خدا بود...نه مقام معظم
دیگر این بی دغدغه بودن...نه دغدغه جهالت.... نه دغدغه مردمانی که می میرند و ظلمی که روا می شود ...و نه...این اتلاف بی وقفه عمر توسط نگارنده قابل تحمل است....هیچ کدام...
-------------------------------------------------
من هنوز هم بی نهایت عاشق ادبیاتم....


به راستی که چه طور می توان نسبت به همه چیز بی اعتنا بود؟ همه ی تلاش های صادقانه را با لبخندی خالی از محبت پاسخ داد .